Ik ben opgegroeid in een muzikale familie. Muziek was overal
om mij heen — niet alleen op het podium, maar ook achter de schermen. Mijn
vader, mijn oom en vele anderen in mijn directe omgeving werkten in de muziek-
en televisiewereld. Het was dan ook bijna onvermijdelijk dat het bloed kroop
waar het niet gaan kon. Al jong wist ik: dit is ook mijn wereld.
Mijn vader dacht daar iets praktischer over. Eerst een vak
leren, vond hij. Dat vak werd slager. En eerlijk is eerlijk — ik heb dat werk
met plezier gedaan. Het ambacht, het ritme, de discipline… het paste bij me.
Maar diep van binnen bleef de muziek roepen.
Nadat ik mijn diploma's had behaald, besloot ik alsnog mijn
hart te volgen en ging ik naar het conservatorium. Daar kon ik mij volledig
onderdompelen in muziek, mij ontwikkelen als artiest en bouwen aan de toekomst
waar ik al zo lang van droomde.
Toen de kans zich voordeed om echt de muziek- en
entertainmentwereld in te stappen, heb ik die met beide handen aangegrepen.
Ik ging werken binnen en later bij Joop van den Ende, onder
andere bij Endemol. Daar leerde ik de industrie van binnenuit kennen — de
energie, de creativiteit, de magie achter de schermen. In 1995 bracht ik mijn
eerste single uit. Het werd een klein hitje en bereikte de Mega Top 50. Een
droom die werkelijkheid werd.
Maar het leven laat zich niet plannen zoals een carrière.
Door familieomstandigheden moest ik stoppen met het maken van muziek en mijn
volledige aandacht richten op mijn thuissituatie. Die stabiliseerde lange tijd
niet echt. Toch bleef ik doen wat ik kon — vooral achter de schermen, niet meer
ervoor. Dat was soms pijnlijk, maar ook noodzakelijk.
Vandaag ben ik 55 jaar. Een veteraan, zou je kunnen zeggen.
Iemand die het leven van vele kanten heeft leren kennen. De muziek bleef altijd
in mij aanwezig. Ik werkte aan een nieuw album — vol humor, warmte en prachtige
liedjes. Muziek recht uit het hart.
Maar opnieuw stelde het leven mij voor een ingrijpende
wending. Mijn vrouw kreeg de diagnose MS. Weer stond ik voor een dilemma:
stoppen of doorgaan?
Toen kwam de ingeving.
Ik schreef het lied Bij jou. Een ode. Een belofte. Misschien
zelfs een vooruitziende blik — een lied vol liefde, hoop en vastberadenheid.
Want sommige dingen zijn groter dan tegenslag. Sommige verhalen moeten verteld
worden. Sommige muziek moet gehoord worden.
En dus gaan we door.
Samen met Meester Seth heb ik inmiddels een volledig album
geschreven. De follow-up single ligt al klaar op de planken, wachtend om
gehoord te worden. En die wil ik dolgraag laten horen — maar dat kan alleen als
dit eerste lied zijn weg naar de harten van mensen vindt.
Wat voor ons begon als muziek, is inmiddels veel meer
geworden dan dat. MS beheerst ons leven. Het heeft ons veel afgenomen en ons
gedwongen opnieuw te beginnen. Een zwaar proces — ook voor onze kinderen van 9
en 13 jaar, twee muzikale knakkers die alles van dichtbij meemaken. Ik hoop dat
wat hieruit ontstaat ook voor hen een nieuw begin mag zijn. Een startpunt. Een
teken dat er altijd iets kan groeien, zelfs na verlies.
Daarom wil ik met de opbrengst van deze muziek een
substantiële donatie doen aan onderzoek naar MS. Omdat hoop niet alleen iets is
wat je voelt — het is ook iets waar je aan bijdraagt.
Mijn naam is Seth van Dijk. Als artiest breng ik mijn eigen
geschreven liedjes uit onder de naam Meester Seth. Mijn verhaal is nog lang
niet klaar. De muziek ook niet.
En ik kan niet wachten om te laten horen wat er nog komt.
